Ogiery

Grzmot ( Draco )
-
Imię: Grzmot/Draco
Wiek: 5 lat
Płeć: ogier
Ranga: przywódca i nauczyciel żywiołu ognia
Charakter: odważny, niepowstrzymany, mądry
Historia: Bronił swoje dzieci i żonę, kiedy atakowali ich kowboje. Myślał, że ich zgubił. Mylił się. I jego złapali, a rodzina zdążyła uciec. Pewnego dnia wyrwał się im i pocwałował w stronę rodziny. Nie było nikogo więc krążył samotnie aż dotarł do stada.
Rodzina: Messoria, Diablo
Zdolności: płonie, zostawia za sobą ogień, wyczuwa niebezpieczeństwo, laserowe oczy, niewidzialność, rzucanie na wroga magiczną osłonę, uzdrawianie siebie, zmienianie czegoś w coś, niewidzialność
Żywioł: magia, ziemia, ogień, woda, powietrze, mrok, śmierć, muzyka, elektryczność, natura, 4 pory roku, światło, czas, urodzaj, śnieg, piasek, noc, metal, lód, feniks, burza, chaos
Lubi: Stado Magnificent Horses
Nie lubi: chamstwa
Cecha szczególna: płonie
Najlepszy przyjaciel: Milka
Partner: Milka
Potomstwo: Diablo, Cleo, Nafidel
Login: KoniaraAgata ( Kocham Konie ), koniara agata ( howrse )

Regem
-
Imię: Regem
Wiek: Nieśmiertelny i wiecznie młody, dzięki Darknessowi.
Płeć: ogier
Ranga: prorok, szaman
Charakter: Regem jest przyjacielską duszą, ale przykrytą ciemnym płaszczem, który zdejmie mu tylko osoba, doceniająca jego dzieła lub dokonania. Jest dość przybliżony do natury i wpierw słucha jej, a następnie koni.
Historia: Jako małe źrebię zaczął czcić boga koni ognia, Darknessa. Gdy odkrył swój talent, został jego wysłannikiem i nie słuchając matko oraz ojca udał się, aby mu pomagać… W wieku 6 lat dostał zlecenie od ów legendarnego konia, aby opiekował się klaczką, zwaną tutaj Breezy Fire. Przez rok starał się ją uczyć, pomagać, ale później sam zdecydował, że ona nie jest gotowa na taką przyszłość, jaka czeka jego, więc wypuścił ją w te rewiry. Po latach znalazł ją w tym stadzie...
Rodzina: Axe - matka, Yhomi - ojciec. Miał żonę Wenezydę, lecz zmarła.
Zdolności: W pełni panowanie nad ogniem, umiejętność rozmawiania z Darknessem i dotarciem do jego siedziby, telepatia, latanie oraz czarowanie (szamańskie i duchowne).
Żywioł: ogień (jest koniem nieskazitelnym pod tym względem).
Lubi: Naturę, pomoc i życzliwość. Klaczka imieniem Breezy Fire jest jemu pocieszna, aczkolwiek bardzo denerwująca.
Nie lubi: Nadgorliwych koni, chaosu.
Cecha szczególna: Jest skrzydlatym jednorożcem, o futrze czarnym jak smoła. Jego oczy mienią się czerwonym blaskiem, a w nich widać żyłki. Skrzydła, jak i róg ma oplecione trującym, zwęglanym bluszczem.
Najlepszy przyjaciel: Każde żywe stworzenie, o dobrej duszy.
Partner: Zmarła...
Potomstwo: -
Login: equestria

Angel of darkness
-
Imię: Angel of Darkness, choć nikomu nie wyjawił całego imienia. Nikt tego nie wie, jak ma na imię. Wszystkim przedstawia się jako Darkness.
Wiek: 4 lata, wiecznie młody
Płeć: ogier
Ranga: wyrocznia
Charakter: A więc cóż... Darkness jest spokojny, opanowany i cierpliwy. Miły, przyjacielski. Mówi bardzo dorośle, czasem rymem i bardzo często metaforami. Czasem wkradnie się jakiś sarkazm. Tolerancyjny. Nie wywyższa się ponieważ zna swoje miejsce, ale nie da sobie dmuchać w kaszkę.
Historia: Nie opowiada - ale w skrócie uciekł ze swojego stada, i został wychowany przez mędrca. On nauczył go żywiołu umysłu. Gdy mędrzec umarł, okazało się że nosił w sobie demona, który przeszedł na Darknessa. Od tamtego czasu w nocy nasz bohater przemienia się w demona. Ale tylko nocą, i nie ma nad tym kontroli. Potem na swojej ścieżce spotkał smoka, który nauczył go żywiołu ognia. Opuścił go, i zawędrował tutaj - do Stada Magnificent Horses.
Rodzina: matka - Warerfall, ojciec - Kingnight, siostrę - Kiiyuko
Zdolności: Wszystkie pierdutki z żywiołami, telekineza.
Żywioł: ogień, umysł, magia
Lubi: biegać, czytać, ćwiczyć zaklęcia, poznawać innych
Nie lubi: swojego drugiego wcielenia
Cecha szczególna: małe szramy między czołem, a pyszczkiem, czerwono - czarna grzywa
Najlepszy przyjaciel: Herla, chciałby zostać przyjacielem Iris, Regema, Sognare, Blackey i Ashley.
Partner: Podoba mu się Herla, Blackey i Iris...
Potomstwo: Nie ma i nie zastanawiał się czy by chciał.
Login: Catton ( Howrse )

Lupus del Ness
-
Imię: Lupus del Ness (co dosłownie osnacza: Wilk Ciemności); zdrobnienie: Lupus
Wiek: 5 lat, lecz jakoś szczerze w to wątpi
Płeć: ogier
Ranga: tropiciel, nauczyciel obrony przed mrocznymi mocami, amator w przyrządzaniu eliksirów
Charakter: czy potrafisz sobie wyobrazić, że twe serce ściska samotność, że chciałbyś z wszelkich swoich sił kogoś miłego poznać, lecz sama troska o tą drugą osobę na to ci nie pozwala, więc tkwisz sam? Lecz czemu troska? Bo pod skórą konia, czy też innej istoty, czai się coś mrocznego, co może skrzywdzić i wroga, i ukochaną osobę... Coś, nad czym nie panujesz. Nie możesz jednak pomyśleć, że jesteś w takiej sytuacji, prawda? Lupus jednak tak, gdyż on żyje w ten sposób i jego charakter stale opiera się na jego bolesnej tajemnicy, która daje się we znaki każdego mięsiąca. Lupus jest niezwykle towarzyski, a przynajmniej taki chciałby być, bywa spokojny i opanowany, starający się wszystko załatwić spokojnie. Jest to niezwykle rozsądny i opiekuńczy ogier, będący w stanie bronić bliskich nawet przed sobą samym. Rozkoszuje się każdą chwilą, która nie jest powiązana z jego osobliwym darem, uwielbia pić z rana, czy wieczorem ciepłą czekoladę, przeglądając stronicy ulubionych ksiąg... Wie, że przynajmniej papieru nie jest w stanie skrzywdzić.
Historia: Lupus del Ness, syn Vulpisa oraz Mare del Ness narodził się w stadzie o wiktoriańskich wierzeniach; gdy zmarł mu dziadek sam musiał wbijać żelazne pręty w ziemię nad jego nagrobek, by zwłoki nie przebudziły się w nocy, uwalniając tym zmarłego. Imię, jak opowiadała mu rodzina, odziedziczył właśnie po zmarłym dziadku, według rodziny dziad zachowywał się jak prawdziwy wilk, wolał umierać z głodu wraz z przyjacielem, niż pozwolić tylko przyjacielowi z głodu umrzeć. Lupus starał się być taki sam, lecz każdy się śmiał z syna stadnego grabarza. Często, mimo że był ogierem, łzy cisnęły się mu pod oczy podczas znęcania się nad nim przez innych. Wtedy uciekał na grób swego przodka, wykopywał pręty i milczał, czekając aż zmarłe ciało się przebudzi i powstanie na nogi, by porozmawiać ze swoim wnukiem. Pewnego razu, gdy Księżyc się dopełnił, młody ogierek ponownie udał się na wędrówkę, by zaszczycić swą obecnością zmarłych. Rozkładał świece wokół nagrobka i śpiewał liczne pieści o tym, że sława nigdy nie umiera. Jego pysk rozciągał się w rozmarzonym uśmiechu, kiedy kończył utwór, otwierając ukradkiem jedno oko, jakby sprawdzał, czy dziadek się obudził. Tej nocy, jak już wspomniałam, gdy pełnia lśniła nad cmentarzyskiem, zamiast dziadka ujrzał przeraźliwą zmorę. Przypominało to wilka, lecz widział w tym również i konia. Z wilczego pyska ciekła pienista ślina, a bary wisiały nędznie ku ziemi. Przeraźliwe, żółte ślepia wgapiały się wygłodniale w ogiera, a kończyny zamiast kopyt zakończone pazurzastymi łapskami wczepiły się w ziemię kilka stóp od świec. Lupus wrzasnął, drżąc ze strachu, po czym zamrugał szybko. Nogi miał tak skamieniałe, że o ucieczce mógł tylko pomarzyć... Pierś falowała mu szybko, a oddech przeistaczał się w mgiełkę. Zmora warczała, charczała, pieniła się na oczach źrebaka, by w końcu rzucić się na młodzika. Lupus już wyobrażał sobie, że ujrzy swego dziadka, że nad swym grobem będzie miał własne pręty... Szykował się na oszałamiający ból, gdy stwór będzie rozszarpywał jego biedne ciało, lecz jedynie poczuł ogromne pieczenie na karku. Zaczął się przerażony szarpać i wierzgać, by zrzucić intruza, ale coś wilkowatego ściskało z morderczą mocą mięśnie ogierka. Poczuł jak coś spływa mu po szyi i kątem oka, z przerażeniem, ujrzał krew mieszającą się z krwią potwora. Nagle coś pomknęło przed nimi, a chwilę później poczuł ogromną ulgę na pleców, jednakże padł jak długi na ziemię, dysząc ciężko. Lupus był pewny, że właśnie się wykrwawiał i mimo wszystko umrze... Nad jego łbem pojawiła się głowa zatroskanego ojca, końskiego księdza oraz miejscowego szamana. Czyżby już wyznaczali mu miejsce na pogrzeb? Przerażone źrebię słyszało tylko urywki rozmowy, takie jak: "wilkołak...", "...zostanie mu do końca?...", "obawiam się, że tak...", "nigdy już nie będzie taki sam", a najgorsze, co usłyszał było stwierdzenie szamana: "pański syn nie umarł ani nie umrze, gorzej, będzie cierpiał do końca życia i będzie potworem". Lupus zadrżał, nie mogąc się poruszyć. Minęło kilka miesięcy, minęły już dwa lata, a ogier żył. Po tej nocy już nigdy nie przychodził na opustoszały cmentarz, a starsza klacz, która była świadkiem ataku wilczego stworzenia na źrebię dokładnie zdradziła ogierowi, co tamtej nocy się z nim stało. Można by powiedzieć, że już się przyzwyczaił do życia odłamka, potwora... Nie rozmawiał nawet z matką, nie dotykał jej, gdyż bał się, że i on ją ugryzie, zarażając tym cholerstwem. Rozmawiał teraz za to znacznie więcej z owym szamanem, które ewidentnie nie czuł strachu do Lupusa, w przeciwieństwie do innych, nawet do swego ojca, gdyż ojciec Lupusa drżał ze strachu w obecności syna. Był to ogier w młodym wieku z tysiącem tatuaży na sierści i kością w nosie. Nie umiał pocieszać, lecz podnosił na duchu Lupusa opowieściami o koniach zaatakowanych przez tak zwane wilkołaki. Pewnego razu szaman stwierdził, że najlepiej będzie Lupusowi w samotnym i ustronnym miejscu, w takim jakim mieszkał sam szaman. Młody ogier usłuchał i zgodził się ze swoim towarzyszem. Tak więc Lupus del Ness uciekł pewnego razu sześć dni przed pełnią, zmierzając w stronę ciemnych, wiktoriańskich lasów. Dotarł tu, przez przypadek...
Rodzina: Vulpis del Ness - ojciec, Mare del Ness - matka
Zdolności: czarowanie: ogier jest zdolny do czarowania powszechnego, czyli? Opanował umiejętności takie jak unoszenie przedmiotów, wnikanie do myśli, tworzenie iluzji, czy projekcji,
zdolności intelektualne; Lupus biegle liczy, jest obeznany wszechstronnie w językach międzyistot oraz podstawowych dziedzinach. Opanował czytanie już za młodu i w szkole był zmuszany do tworzenia poezji w języku łacińskim,
ludus maxima: jest to moc związana z mrokiem, polega ona głównie na wywoływaniu w danym momencie u wroga jego najgorszego lęku, co jest wszechstronnie uznawane w starych plemionach za wspaniały dowcip, skąd pochodzi nazwa ludus - psikus albo gra,
noctis lessema: moc powoduje natychmiastową utratę jakiejkolwiek uciechy z życia. Mimo że jest to jedno z najczęstszych zastosowań, moc tę również stosuje się do zgaszania świec,
plant conpedibus: rodzaj paraliżu wroga za pomocą roślin, pnącza oplatają ciało przeciwnika, naciskając na odpowiednie mięśnie, co powoduje paraliż,
latanie: Lupus ma zdolności lotnicze, lecz bardzo rzadko ich używa, zdecydowanie bardziej woli stąpać cicho po ziemi.
Żywioł: mrok, ziemia
Lubi: zapach książek oraz czekolady, kocha ciepłe dni, kiedy może chodzić w cieniu drzew, tak, by nikt go nie dostrzegł
Nie lubi: samego siebie, uważa się za potwora, nie przepada za podstawową niewiedzą w każdej dziedzinie, dlatego tak często odwiedza bibliotekę.
Cecha szczególna: Lupus to wysoki, dość umięśniony ogier o kasztanowej, niemalże czekoladowej sierści i jaśniejszej grzywie. Ma gryząco żółte, czasem piwne, mądre oczy, które bacznie przyglądają się nawym istotom, lecz jego prawdziwymi cechami szczególnymi są ogromne skrzydła oraz blizny przecinające jego pysk, szyję, przednie nogi i grzbiet.
Najlepszy przyjaciel: czy ktoś lubi przyjaźnić się z potworem?
Partner: kto jest gotów pokochać potwora? Jeśli ktoś taki jest, niech się śpieszy
Potomstwo: brak
Login: swetereq ( Howrse )

Derar
-
Imię: Derar
Wiek: 10 lat
Płeć: ogier
Ranga: wojownik
Charakter: Mimo swojego wieku, Derar jest to bardzo energiczny, czym zadziwił by nie jednego. Jest też optymistą. Dusza towarzyska z niego i znakomity przyjaciel. Uczuciowy. Czasem niektóre wydarzenia przeżywa bardziej niż inni. Nie umie ukryć swoich uczuć. Kiepski z niego aktor. Po mimo tego jednak ma w sobie odwagę i, gdy trzeba będzie walczyć.
Historia: Jego historia nie jest jakaś szczególna. Urodził się w zwyczajnej rodzinie, w której oboje rodziców było pegazami. Nie należeli do żadnego stada, czego Derar żałował, bo szybko dało się we znaki skutki tego. Jego rodziców napadła wataha skrzydlatych wilków. Rodzice ogiera nie przeżyli, zaś on cudem tak. Postanowił nie popełniać tego samego błędu i dołączył do napotkanego stada, w którym jest do dziś.
Rodzina: Raver i Rava, przyrodni brat Mornin
Zdolności: Ma on mało zdolności. Są to tylko latanie, gdyż jest pegazem i tworzenie z chmur czego chce.
Żywioł: powietrze
Lubi: dobrą zabawę, optymistyczne konie
Nie lubi: zła, które nie przynosi w ogóle pożytku
Cecha szczególna: Jego żółta maść (i takiego samego koloru skrzydła) i długa prosta biała grzywa jak i ogon. Na nogach ma niebieskawe pasy.
Najlepszy przyjaciel: brak
Partner: brak, ale szuka
Potomstwo: Z poprzednich ''klaczy'' zostały mu jedynie Deso i Vega.
Login: Koniara 18793 (Howrse)

-
Imię: Raven
Wiek: 2 lata, wiecznie młody
Płeć: ogier
Ranga: strażnik stada
Charakter: Raven jest samotnikiem i bardziej pociąga go wolność, niż towarzystwo. Z reguły jest cichy, lecz emm... Zabrakło mi słowa... Demoniczny? Coś w tym stylu. No, ale dość o tym. Nienawidzi intruzów i kto wejdzie na tereny stada, uch... 90% koni/ innych zwierząt które weszło kiedykolwiek na teren którego pilował, zginęło śmiercią tragiczną. Pozostałe 10% jakoś przeżyły. Ogólnie jest to ogier który rzadko śpi i morduje z przyjemnością.
Historia: Raven był kochany przez rodziców i miał szczęśliwe dzieciństwo. Był zupełnie inny, zawsze radosny, uśmiechnięty... Ale jak był młodym, dorastającym ogierem, ktoś zabił jego rodziców. Do dziś szuka winowajcy i pragnie 10 razy większej zemsty. I dołączył do stada w trakcie poszukiwań.
Rodzina: Matka nazywała się Nightmare, a Ojciec Snow. Raven jest jedynakiem, nie ma rodzeństwa.
Zdolności: teleportacja, czarowanie, szybkość, skoczność, wywoływanie burzy, rozjaśnianie ciemności, pobieranie mocy od innych na krótki czas, przekształcanie terenu
Żywioł: mrok, chaos, śmierć, zamiana w innego konia jednorożca ( jest kilka typów koni ), magia, noc
Lubi: Raven dość nietypowo lubi zabijać, oraz strzec granic. Zawsze obroni niewinnych, wstawi się za Tobą. On to lubi.
Nie lubi: nie lubi żartów, i dnia. Lepiej czuje się nocą.
Cecha szczególna: Hmm... Ravena można poznać po błyszczącym czarnym rogu, tak to wygląda jak zwykły kary jednorożec, chyba że się przemieni.
Najlepszy przyjaciel: Raven nie ma przyjaciół, mało kto się z nim zadaje.
Partner: Ogier nie ma partnerki, i chyba żadna klacz nie będzie chciała z nim chodzić.
Potomstwo: brak
Login: Catton ( Howrse )

(zdjęcie w imieniu jako link)

(zdjęcie jako link w nazwie)

(zdjęcie jako link w nazwie)

Imię: Spartan
Wiek: 10 lat
Płeć: ogier
Ranga: szaman, wojownik, zastępca przywódców
Charakter: Spartan... istota skomplikowana jak wszystko, co nas otacza. Widzisz go pierwszy raz i co myślisz? Paraliżujący, hipnotyzujący, wręcz magnetyczny do tego stopnia, że po twoim ciele przebiega dreszcz. A to tajemnicze, głębokie spojrzenie mierzące cię od góry do dołu sprawia, że zapominasz jak się oddycha. Liczysz na to, że nie zauważy twojej reakcji, on jednak doskonale zdaje sobie z niej sprawę. Zna każdą myśl omiatającą twój umysł, od teraz każde twoje wspomnienie należy do niego. Niesamowite, nieprawdaż?
Zasrany ideał to jedyne słowa, którymi możesz go opisać. Ale jest to zbyt nierealne, by mogło być prawdziwe.
Spartan będąc wspaniałym przyjacielem i w ogóle osobą, kryje głęboko w sercu wiele bólu i cierpienia, strasznych przeżyć, które codziennie od nowa wyniszczają mu psychikę. Niekontrolowane wybuchy złości i ataki paniki w połączeniu z potężną mocą niejednemu chcący bądź niechcący wyrządziły krzywdę, nie wspominając już o ofiarach śmiertelnych.
Reszty będziesz musiał dowiedzieć się sam.
Historia: Historia Spartana jest tak skomplikowana, że ciężko byłoby ją opisać.
Rodzina: brak
Zdolności: zmiana w człowieka, pełne panowanie nad żywiołem ognia, iluzji, śmierci i mroku, latanie (posiada skrzydła, które na ogół są niewidoczne), hipnoza, pobieranie mocy od innych, moc płomyka nadziei, telekineza, teleportacja
Żywioł: ogień, śmierć, mrok, iluzja
Lubi: -
Nie lubi: -
Cecha szczególna: blizna przechodząca przez lewe oko, biała maska, niewidzialne skrzydła
Najlepszy przyjaciel: brak
Partner: brak
Potomstwo: brak
Login: 1234567.J

Leon

Imię: Leon
Wiek: 16 lat
Płeć: ogier
Ranga: wojownik
Charakter: Kiedyś był to miły, pomocny, zabawny i romantyczny ogier. Teraz jednak to się zmieniło. Wydaje się tajemniczy, gdyż woli samotność i swoje wyprawy niż towarzystwo przez co niewiele koni go zna. Jednak po mimo tego nie brak mu sprytu. Jest mądry, uważny i ostrożny. Gotowy pomóc.
Historia: Był zwykłym koniem i żył w pewnej stadninie. Nie miał w niej przyjaciół wśród koni, wszystkie go odtrącały i nawet dokuczały. Był najsłabszym źrebakiem. Wszyscy stracili w niego nadzieję. W wieku 1, 6 lat właściciel postanowił oddać go na rzeź. Młody ogier bardzo się tym przejął i poczuł się odrzucony i zdradzony przez świat. Słyszał przeraźliwe rżenie koni, które po chwili się urywały. Widział też jak zapakowane odjeżdżają. W końcu przyszła jego kolej. Nie stawiał oporu, jednak po mimo tego prowadzący go ludzie co chwilę dawali mu bata. Ogier miał sporo ran. Gdy już miało się to stać z objęć śmierci uratowała go pewna magiczna dziewczyna z magicznej krainy zwanej Najdalszą Północą. To ona uzdrowiła go i zamieniła w magicznego konia tym samym przenosząc go na terenu Stada Magnificent Horses. Tam nauczył się wiele.
Rodzina: Ner - ojciec, Nora - matka
Zdolności: wyczuwa niebezpieczeństwo, potrafi być niewidzialny, ma dobre podejście do źrebaków
Żywioł: ziemia
Lubi: snucie się po terenach stada i rozmyślanie o przeszłości
Nie lubi: towarzystwa innych, radości, klaczy...
Cecha szczególna: wygląd ziemskiego konia
Najlepszy przyjaciel: brak
Partner: dawniej Violetta, obecnie nikt
Potomstwo: brak
Login: Koniara 18793 ( Howrse )

Mornin
-
Imię: Mornin
Wiek: 15 lat
Płeć: ogier
Ranga: wojownik, strażnik nocy
Charakter: Mornin był dobrym, miłym, opiekuńczym i przyjaznym ogierem. Podobnie jak Derar jest bardzo uczuciowy. Utratę partnerki i potomka bardzo przeżył. Po starcie partnerki znacznie oddalił się od stada. Można powiedzieć, że stał się samotnikiem i przychodzi do zamku jedynie na ważne uroczystości. Po mimo tego wciąż jest ogierem o czystym sercu, dużej walczności i odwadze. Bardzo szanuje klacze, pomaga starszym lub źrebakom, lecz zachowanie wewnętrznego zła w nim teraz znacznie częściej się odzywa niż kiedyś.
Historia: Mornin jako 2 ogier stracił rodziców przez tajemniczą mgłę mroku i to w nocy. Oni sami byli końmi natury i ognia. Mornin był ciekaw tego czegoś i następnej nocy, gdy znowu się pojawiła poszedł w nią. Dzięki niej z konia światła zmienił się w konia nocy i mroku. Stał się inny. Dziki, nie okiełznany, niebezpieczny.  Zaraz po tym uciekł z domu wędruje sam. Każdego dnia ćwiczyć swoje nowe żywioły i charakter. Dzięki temu odkrył, że jego charakter zmienia się wraz z porą dnia. Mimo tego nie zaprzestał ćwiczeń. Chciał (i chce) pozbyć się z siebie zła, aby nie stracić tych, na których mu zależy. Pewnego dnia spotkał Melody, która po 2 latach została jego partnerką. Jednak rozdzieliła ich tajemnicza mgła. Mornin był zasmucony. Odleciał i został samotniem. Po paru latach spotkał Milkę, która przyjęła go nie patrząc na jego charakter. Teraz mieszka w stadzie.
Rodzina: Tesa - matka, Torn - ojciec, przyrodni brat Derar
Zdolności: latanie, kula mroku, niewidzialność, wywoływanie burzy z piorunami, panować nad żywiołem mroku i nocy, rzucanie na wroga magiczną osłonę, hipnotyzowanie, kamuflaż, ogłuszanie
Żywioł: mrok
Lubi: mało takich rzeczy...
Nie lubi: z opowiadań się dowiecie ;)
Cecha szczególna: kruczoczarna sierść i wielkie skrzydła, a także czerwone oczy
Najlepszy przyjaciel: brak
Partner: dawniej Melody, obecnie brak
Potomstwo: brak
Login: Koniara 18793 ( Howrse )

Rohi
-

Imię: Rohi
Wiek: 8 lat (jako koń), 17 lat (jako człowiek)
Płeć: ogier
Ranga: trener smoków
Charakter: Rohi to ogier o dużym poczuciu humoru. Uwielbia się śmiać oraz poprawiać innym nastrój. Jest optymistą, patrzy na świat "przez różowe okulary". Jest na ogół dobrym koniem, ale gdy zrobisz jego najbliższym jakąś krzywdę, nigdy ci tego nie daruje. Chętnie pomaga, jest wiernym i oddanym przyjacielem i zawsze można na niego liczyć. Może się wydawać, że jest lekko (no ba, nawet mocno) stuknięty przez jego głupkowate pomysły. Nie umie kłamać, co w pewnym sensie jest jego wadą. Często nie wie co ze sobą zrobić, nie potrafi usiedzieć w jednym miejscu.
Historia: Nie wie, czy to dobry pomysł, by o niej opowiadać...
Rodzina: Kass - ciocia, Shidata - brat, rodziców nie pamięta
Zdolności:  rozumienie mowy smoków, tworzenie niesamowitych rzeczy z metalu, lata, czaruje
Żywioł: metal, natura
Lubi: to co dobre, klacze, przyjaźń, pokój, szczęście, źrebaki
Nie lubi: wszelkiego zła
Cecha szczególna: błękitne oczy, metalowy połysk na sierści i skrzydłach
Najlepszy przyjaciel: Rainbowfire
Partner: Podoba mu się jego od dawna przyjaciółka Rainbowfire, ale jeszcze bardziej kocha inną klacz. Niestety jest ona zajęta co bardzo go smuci, ale chce spróbować z Rainbowfire.
Potomstwo: brak
Login: 1234567.J ( Howrse )

Argomael

Imię: W dzieciństwie nadano mi imię Argomael. Tylko przyjaciele mogą mówić mi Argo.
Wiek: Jestem już dorosłym ogierem. A liczę sobie 5 lat.
Płeć: Jak można się domyślić, jestem ogierem. 
Ranga: Ze względu na swoje umiejętności, pragnę zająć miejsce wojownika.
Charakter: Bywam trudny. Za młodu sprawiałem wiele problemów, dla tego mam te haki i łańcuch okalający pysk. To one nauczyły mnie pokory i spokoju. Jednak z czasem, gdy dorastałem, przyzwyczaiłem się do nich i od czasu do czasu zapominam o nich raniąc się nimi. Jestem pomocny, jednak nie zawsze mi się chce. W przypływie radości, potrafię dokazywać niczym źrebię. Ale staję się bardzo agresywny i opryskliwy, gdy tylko ktoś nadepnie mi na odcisk. Jestem oddany swoim bliskim. Lubię podróżować, ale to chyba tutaj osiądę na dłużej. 
Historia: Przyszedłem na świat w Zaświatach. Nie zbyt to miłe miejsce dla młodego źrebięcia, które dopiero co stanęło na nogi. Ale nie mnie było wybierać miejsca swych narodzin. Gdy już za mocno psociłem, jak każdy źrebak, spętano mnie łańcuchami i hakami. Dorastałem wraz ze swoim bratem. Moi rodzice trzymali nad nami pieczę, opowiadając nam o naszej dość dziwnej rodzinie. Gdy byłem nastolatkiem zauważyłem, że dzieje się ze mną coś dziwnego. Od czasu do czasu moje kopyta i nogi pokrywały się łuską. Na tyle twardą, że nikt nie był w stanie jej przebić. Wtem moja mama, nieco zaniepokojona, nauczyła mnie jak mam używać swoich zdolności. Okazało się, że posiadam geny, które odziedziczyłem po swoim pradziadku. Mój brat ich nie posiada. Gdy nauczyłem się panować nad swoimi umiejętnościami, byłem już rosłym nastolatkiem. Wtem postanowiłem, że opuszczę Krainie Umarłych i wyruszę na poszukiwania innego domu. Domu, który znajduje się na Ziemi.    
Rodzina: Na świat wydała mnie moja matka o imieniu Gaja. Opieką otoczył mnie ojciec Tourus. A bawiłem się z bratem Theodenem.
Zdolności: Wchodząc w wiek nastolatka odkryłem, że potrafię się zmieniać w niezniszczalną gorgonę. A dodatkowo potrafię panować na ognień, który nie raz uratował mi skórę.
Lubi: Jako ogier moim żywiołem jest walka. Uwielbiam to robić. Lubię również, gdy czuję w mojej grzywie wiatr. Zażywanie kąpieli też daje mi dużo satysfakcji. Samotne wędrówki są mym azylem, a noce ukochanym schronieniem.
Nie lubi: Nienawidzę, gdy ktoś mnie okłamuje i gra na moich uczuciach. Jeśli chcesz przeżyć, nie rób tego. Raz utracone zaufanie nie odbuduje się łatwo.
Cecha szczególna: Jak widać po mnie, cechuje mnie ogromny wygląd i garbonosy łeb. Jednak znakiem szczególnym jest łańcuch okalający pysk jak i haki, które są powbijane w różne części mojego ciała. Moimi cechami szczególnymi są również czerwone oczy jak i długa grzywa i ogon.
Partner: Na tę chwilę  nie posiadam partnerki, ani potomstwa. Lecz może to się zmieni.
Potomstwo: -
Login: argomael866@gmail.com

Sombra
-
Imię: Sombra
Wiek: 5 lata
Płeć: ogier
Ranga: wojownik, treser smoków
Charakter: Charakterem Sombra przypomina lisa. Jest niebywale chytrym jednorożcem o łakomym na łupy usposobieniu. Za wszelką cenę stara się sobie ułatwić zadanie i znaleźć jak najprostsze rozwiązanie, które nie sforsuje go zbytnio. Często na jego pysku pojawia się przebiegły uśmiech, a towarzyszy mu zazwyczaj nonszalancja. Ogier nie ukrywa uczuć, jakoś nie za bardzo się wstydzi, wręcz przeciwnie, uwielbia pokazać, co właśnie czuje. Niezależnie, czy będzie to smutek, czy szaleńcze szczęście.
Historia: Ogier przyszedł na świat w zacisznej pieczarze położonej w puszczy poza terenami stada, gdzie w zaroślach czaiły się przemiłe stworzenia o pomocnym usposobieniu. Tam spędził swoje młodzieńcze miesiące, wraz ze swoją matką, dla której był pociechą oraz ukojeniem. Wiele od niej czerpał, wszystkie cenne lekcje oraz zabawy zawsze towarzyszyły mu w duchu. Matka uczyła go, jak używać serca, jak rozumu. Uczyła go również, jak zapanować nad samym sobą, kierowała się zasadami stoicyzmu, ale nie wychodziło jej to najlepiej. Sombra kochał biegać, gdzie właśnie zapragnął, kochał skrycie śpiewać pieśni o chwalebnej Śmierci. Gdy wracał pewnego razu ze spaceru, pośród krzewów dosłyszał przerażone piski zwierząt, a te pokazywały jego dom. Zaniepokojony, pobiegł, ile sił w jego nogach, zahaczając o liczne gałęzie. Drewno cięło jego skórę, lecz on na to nie zważał. W końcu dotarł do ukochanego miejsca, gdzie zastał wysoką i przeraźliwie chudą postać. Była to Śmierć. Odwróciła się do niego, trzymając w ręku kosę. Zza jej czarnego płaszcza wystawała jedynie głowa nieżywej matki. Przybysz chwycił ogiera za grzywę, nakazując mu podążać za sobą - do Tartaru. Ogier był przerażony, a łzy bólu kłębiły mu się w oczach. Nikogo tam nie poznał, kto by żył dłużej niż dwa tygodnie. On był tylko jeden. Każdego dnia wszystko go bolało, paliły go mięśnie, a żelazne haki, którymi wymierzano mu chłostę, żłobiły mu skórę aż do krwi. Wtedy, kiedy po jego sierści spływała szkarłatna krew, przybrała ona barwę czerwoną, jak ta ciecz. Zaciskał zazwyczaj oczy w takich chwilach, marząc po ucieczce. Takie życie jedynie go umacniało psychicznie, jak i fizycznie. Jednak, jego pragnienia okazały się być prawdziwe. Uciekł, zyskując tym nowego przyjaciela, smoka imieniem Evil.
Rodzina: matka - mawiano na nią Szakal, gdyż według zwierząt leśnych była niebywale podobna z charakteru do tego zwierzęcia, ojciec - nie znał go, ale obawia się, że to przez niego przybyła Śmierć.
Zdolności: Nekromancja - możliwość przywołania martwych i władanie ich pozostałościami. Nekromanta jest zazwyczaj przestawiany jak zombie z licznych, ludzkich filmów. Może go pokonać jedynie śpiew albo srebro, na które są uczulone.
Władza nad umysłami - zawierająca wszelkie rodzaje telepatii oraz telekinezy, jest uzdolniony w tej dziedzinie niebywale. Często właśnie w ten sposób komunikuje się ze smokami. Woli jej używać jednak w trudnów chwilach, takich jak atak, gdzie wróg nie może usłyszeć jego głosu.
Sztuczki Karcianego Jokera - jest to niemalże każdy rodzaj iluzji. Sięga on od stworzenia symulacji istoty, po doprowadzenie wroga do obłędu. Według Sombry to przydatna umiejętność, która pozwala pokonać konia bez rozlewu krwi.
Żywioł: śmierć, umysł, żart, zima
Lubi: Sombra niemalże ubóstwia swoją pracę ze smokami, nie pogardzi dobrymi żartami, jak i godnym towarzystwem.
Nie lubi: zostawiać swoich podopiecznych lub opuszczać tereny stada.
Cecha szczególna: krwiście czerwona sierść.
Najlepszy przyjaciel: Evil oraz Wieszcz. Nie pogardzę również towarzystwem Dapagos.
Partner: szuka.
Potomstwo: brak.
Login: equestria (Howrse)

Diablo
/na dole/
Imię: Diablo
Wiek: 5 lat
Płeć: ogier
Ranga: strażnik stada, bohater
Charakter: grzeczny, miły, odpowiedzialny
Historia: Urodził się tu.
Rodzina: Grzmot
Zdolności: zabijanie wzrokiem, zmienia coś w coś, teleportacja, wyczuwanie niebezpieczeństwa, szybkość, niewidzialność, panowanie nad danym żywiołem mrok, uzdrawianie innych, kamuflaż, pobieranie od kogoś mocy na wybrany czas
Żywioł: mrok, ogień, śmierć, ziemia, czas, chaos
Lubi: zmieniać rzeczy, Milkę
Nie lubi: nieprzyjacielskich zwierząt
Cecha szczególna: czarny, mgła koło niego
Najlepszy przyjaciel: brak
Partner: Dapagos
Potomstwo: Melike
Login: 12agasia5@wp.pl

Brak komentarzy:

Prześlij komentarz

Komentarz to opinia na temat danego opowiadania lub całego wątku. Proszę byście wyrażali swoje zdanie w max. 3 komentarzach. Każdy komentarz niezwiązany z blogiem będzie usuwany. Mile widziane pozytywne komentarze. c;

© Agata dla WioskaSzablonów z brianac37, dierat, etoile-du-nord, lo-scrigno-di-connie i tasastock.